Twijfel - de zonde die God het meest haat

Van alle zonden die we kunnen begaan is twijfel degene die het meest door God wordt gehaat. Volgens zowel het Oude als het Nieuwe testament doen onze twijfels God verdriet, het provoceert Hem en bezorgd Hem een hoop pijn. We zien een goed voorbeeld hiervan in het oude Israël, nadat God Zijn volk had verlost uit de handen van de Farao.

De psalmist klaagt "Wij hebben gezondigd, evenzeer als onze vaderen, verkeerd gedaan, goddeloos gehandeld. Onze vaderen in Egypte sloegen geen acht op uw wonderen, zij gedachten niet aan uw talrijke gunstbewijzen, doch waren weerspannig bij de zee, bij de Schelfzee" (Psalm 106:6-7)



De schrijver doet hier een bekentenis. Wat was de kwaadaardige zonde die Israël had begaan? Het was hun twijfel aan of God hen wel zou verlossen, zelfs nadat Hij dit ongelooflijke wonder voor hen had verricht bij de Rode Zee!

De psalmist vraagt ons om ons Gods volk voor te stellen terwijl zij daar juichend stonden aan de overwinnende kant van de zee. De Heer had net een van de grootste wonderen uit de geschiedenis van de mensheid verricht, en had Israël verlost uit de handen van de machtige Egyptenaren. Maar hoe reageerde ditzelfde volk nadat zij later geconfronteerd werden met moeilijkheden? Ze twijfelden aan Gods trouw!!

De schrijver zegt hier in essentie "Kunt u dit geloven? Onze Heer heeft bovennatuurlijk gehandeld ten geode van hen, en heeft hen van de vijand verlost. Maar zelfs na dit geweldige wonder wantrouwden wij Hem! Waarom zouden we God ooit op die manier provoceren?".

Het was een ander verhaal toen Israël aan de overwinnende kant van de zee stond. Ze zongen en dansten terwijl ze toekeken hoe de machtige Egyptenaren in de zeek zonken: "Hij dreigde de Schelfzee, en zij verdroogde, Hij deed hen gaan door de waterdiepten als door een woestijn. Hij verloste hen uit de macht van de hater, en bevrijdde hen uit de macht van de vijand; want de wateren bedekten hun tegenstanders, niet één van hen bleef over. Toen geloofden zij zijn woorden, zij zongen zijn lof" (Psalm 106:9-12).

De Israelieten zongen het juiste lied - een lied van aanbidding tot een Almachtig God - maar ze zongen het aan de verkeerde kant van de zee. Iedereen kan zingen en juichen nadat de overwinning behaald is. Maar Israël faalde gigantisch toen ze aan de andere kant van de Rode Zee stonden, ze hadden geen vertrouwen in God aan die zijde.

Maar nu, nadat ze de wonderbaarlijke uitlevering uit Egypte hadden meegemaakt doet de psalmist deze schokkende uitspraken: "Doch spoedig vergaten zij zijn daden en wachtten niet op zijn raad ... zij versmaadden het kostelijke land, zij geloofden zijn woord niet" (Psalm 106:13, 24).

Ziet u wat hier gaande is? God had zichzelf naar Zijn volk toe bewegen in Egypte, Hij heeft geweldige wonderen en tekenen voor hen gedaan. Bij tien verschillende gebeurtenissen had Hij het oordeel gebracht over Egypte maar bewaarde Hij de Israëlieten.

Maar volgens de psalmist maakten deze wonderen geen enkele indruk op Israël. Toen er moeilijke tijden kwamen keek het volk waarschijnlijk terug en zagen alle wonderen die zich afgespeeld hebben en dachten misschien dat er natuurlijke verklaringen voor waren. Mozes probeerde hen nog ervan te overtuigen dat het allemaal Gods werk was, Hij pleitte "De Heer gebruikt al deze wonderen om uw verlossing te bewerken". Maar ze twijfelden nog steeds aan God, en namen Zijn machtige werken voor lief.

Natuurlijk moeten we ons geloof niet alleen bouwen op wonderen. De Heilige Geest sterkt ons geloof en vertrouwen in de Heer door beproevingen en moeilijkheden. Maar toch had Israël tien grote tekenen en wonderen gezien die nog nooit eerder vertoond waren. Maar ze kwamen bij de Rode Zee aan zonder ook maar een sprankje geloof in God.

God plaatste Israël express in een onmogelijke situatie

Israël kwam aan bij de overwinnende zijde van de Rode Zee. De plaats waar ze stonden stond bekend in het Hebreeuws als "de ingang van een steile klif", het betekent ook "op de rand van een crisis". Gods volk balanceerde letterlijk op de rand van een uitgestrekte wildernis. Maar de Heer had hen daarheen geleid omdat Hij een plan voor hen had.

In de komende dagen zal God op een bovennatuurlijke manier voorzien in alle noden van Zijn volk. Er waren geen supermarkten in deze wildernis, maar Israël zou gevoed worden met manna uit de hemel. Er was geen water, maar de Heer zal water uit de rotsen laten stromen om hun dorst te lessen. Er waren geen winkelcentra, maar de kleding en schoenen van het volk versleten nooit. God zag geen enkel detail over het hoofd.

Hij had hen zelfs beladen met goud en zilver voordat Hij hen uit Egypte haalde. Toen ze eenmaal in de woestijn waren voorzag Hij hen met bovennatuurlijke kracht. Er was geen enkel zwak persoon onder hen. God beschermde hen tegen de verschroeiende zon in de woestijn door hen te bedekken met een wolk. En 's nachts produceerde Hij een bovennatuurlijk vuur, waarbij ze zich konden opwarmen en beschermen tegen de koude woestijnnacht, en zodat ze licht hadden in de duisternis.

Ik zeg u, Israël liep totaal geen gevaar omdat God hen bij iedere stap voorzag. Maar was iets waar Hij niet in kon voorzien en dat was vertrouwen en geloof. Zelfs na Gods vele wonderbaarlijke voorzieningen voor Israël, bleef het volk Hem maar wantrouwen.

Ik wil u op dit punt graag een vraag stellen: Waarom denkt u dat God Israël als Zijn volk gekozen heeft? Ze waren per slot van rekening een kleine natie, een onbeduidend volkje. Welk doel had God om hen uit Egypte te halen en naar Kanaän te brengen? Was dat om hen mooie huizen, wijngaarden en voldoende melk en honing te geven? Was het om hen te voorzien van een makkelijk leven, zodat ze vrijelijk konden offeren en aanbidden?

Nee, deze grote uitredding draaide niet om God die Zijn volk naar een plaats brengt waar ze zich continu kunnen bedelven onder Zijn zegeningen. Het is helder dat de Heer probeerde iets in Zijn volk te produceren door deze ervaringen. Hij bracht hen naar het punt van vernietiging, om een crisis onder ogen te komen zoals niemand die ooit gezien had.

Simpel gezegd, God wou Zijn volk trainen om Zijn boodschappers te worden voor een verloren wereld. Ziet u, Zijn doel was van het begin af aan al om de verloren mensheid te bereiken. Hij koos Israël om een licht voor de naties te zijn, een prachtig voorbeeld van Zijn genade en liefde. Hij wou dat de wereld wist dat Hij een hart vol liefde had tegenover iedere natie, zelfs tegen diegene die tegen Hem gezondigd hadden.

De profeten van Israël wisten dit, ze profeteerde keer op keer dat Gods wetten vanuit Jeruzalem naar de rest van de wereld zouden gaan. En nu, daar in de wildernis, was het Gods verlangen om een "eerste generatie" te vormen die Hem volledig zou vertrouwen. Hij wou aan alle naties bewijzen dat er maar één God is, en dat Hij Zijn wonderen bewerkt door een gelovig volk.

Maar de Heer wil niet werken door een volk die vol twijfel en ongeloof zijn. De Bijbel vertelt ons "zonder geloof is het onmogelijk (Hem) welgevallig te zijn" (Hebreeën 11:6). Zelfs Jezus zelf werd weerhouden om wonderen te doen wanneer het volk niet geloofde: "En Hij deed daar niet vele krachten wegens hun ongeloof" (Matteüs 13:58).

God zoekt nog steeds naar een volk die Hem volledig vertrouwd

Geliefden, de Heer heeft ons niet gered zodat we onszelf eindeloos kunnen onderdompelen in Zijn goedheid, genade en glorie. Hij heeft een eeuwig doel in het kiezen van een ieder van ons. En dat doel gaat veel verder dan zegeningen, gemeenschap en openbaring. Het feit is dat God zich nog steeds uitstrekt naar een verloren mensheid. En Hij zoekt nog steeds naar een gelovig, vertrouwend volk die Hij kan omvormen naar Zijn grootste gereedschap om het evangelie te verkondigen.

Onze Heer gebruikt geen enkelen om te getuigen van Zijn glorie, Hij gebruikt Zijn volk. En Hij verlangt ernaar om ons te trainen tot een speciaal en "uitverkoren" geslacht (zie 1 Petrus 2:9). Hij zoekt er naar om Zijn woord te bewijzen in onze levens, zodat de wereld het zal geloven wanneer we het verkondigen. Hij wil aan alle ongelovige naties een trouw volk tonen die door moeilijke tijden heen zijn gegaan, die zijn gebroken door zware beproevingen maar ondanks dat alles al hun vertrouwen op Hem stellen.

We zien God op zoek gaan naar zo'n volk in de dagen van Gideon. Toen Gideon een oproep deed voor vrijwilliger om tegen de Midjanieten te strijden, reageerden er duizenden Isralieten. Maar de Heer zei tegen Gideon "Er is te veel krijgsvolk bij u dan dat Ik Midjan in hun macht zou geven ... roep ten aanhoren van het volk: wie bang is en beeft, kere terug" (Rechters 7:2-3).

God vertelde aan Gideon "Als er iemand bang is zeg hem dan dat ie naar huis moet gaan. Ik wil niet dat mijn leger geïnfecteerd wordt door angst". God wees vrijwilligers af voor Zijn leger. Op een bepaald punt werden er zo'n 22.000 twijfelaars naar huis gestuurd. Gideon reduceerde het leger vrijwilliger uiteindelijk tot 10.000 maar God zei hem dat het er nog steeds teveel waren. De Heer bleef uiteindelijk zitten met een leger van zo'n 300 door de strijd gelouterde soldaten.

Dit zou ons toch wel wat moeten zeggen. Terwijl de Heer zoekt naar boodschappers van het evangelie die Hij de wereld in kan sturen, zoekt Hij niet naar kerken wiens kerkbanken gevuld zijn met angstige, twijfelende en niet beproefde mensen. Hij zal niet op zoek gaan naar krachtige, efficiente religieuze organisaties of hoog opgeleide geestelijken. God gebruikt organisaties en hoog opgeleiden, maar van zichzelf hebben geen van deze de bronnen die benodigd zijn om Gods beproefte boodschappers te zijn.

Dus wat is benodigd om een verloren wereld te bereiken? Een klein leger van soldaten die zijn opgeleid door de school van moeilijkheden en beproevingen. God zoekt naar hen die bereid zijn beproefd te worden. Dus schrijft Hij iedereen in die bereid zijn getest te worden door het vuur, wiens geloof Hij kan verfijnen en zo zuiver kan maken als het fijnste goud.

Gedurende al mijn jaren in de bediening is mij een patroon opgevallen in levens van de meeste Christenen. Meestal ogenblikkelijk nadat de Heer ons gered heeft leidt Hij ons naar de wildernis. Dit was ook zo in het leven van Jezus, toen onze Heer uit het doopwater omhoog kwam werd Hij door de Geest naar de wildernis geleid, waar Hij uitvoerig verzocht werd (zie Lucas 4:1-2). Hetzelfde gebeurde met de Israelieten, snel nadat Gods volk verlost was uit Egypte werden ze naar de rand van een wildernis crisis gebracht.

Waarom is dit zo? Het is omdat God zoekt naar een volk die Hem in de meest moeilijke situaties zal vertrouwen ten overstaan van de gehele wereld. U kunt er zeker van zijn dat de wereld toekijkt terwijl Zijn dienaren door beproevingen en moeilijkheden heen gaan terwijl ze zich vastklampen aan geloof.

We zien dit soort van vertrouwen gedemonstreerd door Daniel. Daniel's jaloerse mede-bestuurders spanden een complot samen tegen hem, en overtuigde koning Darius om gebed dertig dagen lang uit te bannen. En net zoals zijn collega's al hadden verwacht was Daniel ongehoorzaam aan deze ban en bleef drie keer per dag bidden. Ondanks dat koning Darius respect had voor Daniel moest hij deze toegewijde man volgens zijn eigen wetsbesluit wel in de leeuwenkuil gooien.

Daniel was zich er volledig bewust van dat de straf die stond op het ongehoorzaam zijn aan deze ban de dood was. Maar hij stopte niet met bidden omdat hij God vertrouwde. Hij wist dat de Heer hem zou bewaren in deze periode.

Gedurende deze beproeving bleef koning Darius hem in de gaten houden. Hij had allerlei manieren geprobeerd om Daniel te redden maar hij kon het niet. En toen vlak voordat Daniel voor de leeuwen geworpen werd verzekerde de koning hem "Uw God, die gij zo volhardend dient, die bevrijde u!" (Daniel 6:17). Toen op de bewuste nacht kon de koning niet slapen. De Schrift zegt dat hij naar zijn paleis ging en de nacht vastend doorbracht (6:19).

Als u de wereld vertelt de Jezus uw Heer, uw Redder en Genezer is, dat God het onmogelijke kan verrichten dan zullen ze toekijken hoe u reageert in onmogelijke situaties. Hun ogen staan gericht op een ieder die opschept over Gods goedheid, kracht en glorie. En de duivel kijkt mee, en hoopt dat uw geloof zal falen.

De psalmist schrijft "Hoe groot is het goed dat Gij hebt weggelegd voor wie U vrezen, dat Gij bereid hebt voor wie bij U schuilen ten aanschouwen van de mensenkinderen" (Psalm 31:20). Wat is dit "grote goed" dat de Heer heeft weg gelegd voor hen die op Hem vertrouwen in moeilijke tijden? Het is een ondoordringbare, glorieuze getuigenis naar de wereld dat uw geloof iedere situatie kan overleven.

Hoe reageerde God op het geloof en vertrouwen van Daniel? Hij sloot de monden van deze hongerige leeuwen. De volgende ochtend stond koning Darius vroeg op en stond te trappelen om te zien of God Daniel's gebeden had verhoord. Hij rende snel naar de leeuwenkuil en "riep hij Daniël toe met droeve stem ... Daniël, gij dienaar van de levende God, heeft uw God, die gij zo volhardend dient, u van de leeuwen kunnen bevrijden?" (Daniel 6:20-21).

Dit is nog steeds de meest actuele vraag. Net als Darius verlangt de wereld er naar een getuigenis te zien van Gods macht. En het zal ons deze vraag blijven stellen totdat Jezus terugkeert "O Christen, ik zie dat u God trouw dient. U vast, bid en getuigd van Zijn glorie en kracht. Maar nu zit u midden in een beproeving. Zeg mij, heeft uw God u door dit alles heen bewaart? Wat is uw getuigenis nu dat u in een leeuwenkuil geworpen bent?"

U kunt zich de vreugde van Darius voorstellen toen hij de stem van Daniel hoorde die zei "O, koning, leef in eeuwigheid! Mijn God heeft zijn engel gezonden en de muil der leeuwen toegesloten, en zij hebben mij geen kwaad gedaan" (Daniel 6:22-23). Daniel was springlevend! Maar ik geloof niet dat deze godvruchtige dienaar rustig heeft geslapen die nacht. Daniel was geen supermens, net zoals wij dat ook niet zijn. En onze God verwacht ook niet dat wij onnatuurlijk handelen wanneer we oog in oog staan met zo'n crisis. Ons beven op die momenten is heel normaal.

Naar mijn mening waakte en bad Daniel de hele nacht. Iedere keer als een leeuw gaapte en zijn tanden liet zien moest Daniel het stilletje uitgeroepen hebben "Ik vertrouw U Heer, ik geloof dat U de mond van dat dier zult sluiten". Hij hield zich vast aan zijn geloof en de Schrift vertelt ons "generlei letsel werd aan hem gevonden, omdat hij op zijn God had vertrouwd" (Daniel 6:24).

Een mens vertrouwde op God ten overstaan van de ogen van de mensheid en een compleet koninkrijk werd er door geraakt. De Bijbel zegt "Daarna schreef koning Darius aan alle volken, natiën en talen, die de ganse aarde bewonen: Uw vrede zij groot! Door mij wordt bevel gegeven, dat men in het gehele machtsgebied van mijn koninkrijk voor de God van Daniël zal vrezen en beven; want Hij is de levende God, die blijft in eeuwigheid; zijn koningschap is onverderfelijk en zijn heerschappij duurt tot het einde; Hij bevrijdt en redt, en doet tekenen en wonderen in hemel en op aarde, Hij, die Daniël uit de macht der leeuwen heeft bevrijd" (Daniel 6:26-28).

Ziet u wat Darius hier zegt? Hij was God aan het verheerlijken, niet alleen voor Zijn natuurlijke wonderen, maar omdat Hij Daniel had verlost van de dood. Deze heidense koning moest slechts één gelovige zien die volledig geloofde in hetgeen wat hij verkondigde. Daardoor verkondigde hij op zijn beurt "Ik zag een man die een getuigenis van Zijn God bleef, hij twijfelde niet. En de Heer verloste hem uit de klauwen van de hel".

Het is Gods verlangen dat wij Zijn volmaakte rust binnengaan

Er bestaat een plaats in Christus waar er geen opwinding of onrust is over de toekomst. Op deze plaats is er geen angst voor plotselinge gebeurtenissen of werkeloosheid. Er is geen vrees voor mensen, geen vrees voor vallen of voor het verliezen van de ziel. Deze plaats is een plaats van een volkomen vertrouwen op Gods trouw. De schrijver van de Hebreeën brief noemt dit een plaats van volmaakte rust.

Deze volmaakte rust is aan Israël aangeboden. Maar de twijfels en ongeloof van het volk maakten dat ze deze rust niet binnen gingen: "zij, die het evangelie eerst ontvangen hebben, niet ingegaan zijn wegens hun ongehoorzaamheid" (Hebreeën 4:6). De Israelieten leefden continu in angst en beven, en waren altijd aan het wachten op de volgende crisis. Als resultaat daarvan werden ze verlaten tijdens hun beproevingen.

Als Israël deze rust was binnen gegaan, dan zou Gods werk in Zijn volk afgerond zijn. Maar omdat ze dit deden blijft de Heer doorgaan om in iedere generatie een volk te zoeken die wel binnentreed: "Er blijft dus een sabbatsrust voor het volk van God" (Hebreeën 4:9).

God vertelt ons: "Deze aanbieding van rust is voor u, vandaag! Er bestaat nog steeds een plaats in Mij waar alle twijfel en angst niet langer meer bestaan. Het is een plaats waar u voorbereid zult zijn op wat er dan ook maar zal komen". Maar Zijn Woord dringt er op aan "Laten wij daarom op onze hoede zijn, dat niemand van u, terwijl nog een belofte van tot zijn rust in te gaan bestaat, de indruk zou wekken achter te blijven" (4:1).

Vandaag weten veel mensen van Gods volk niets van deze rust in Christus. Terwijl ze de afschuwelijke berichten lezen in het dagelijks nieuws - berichten van rampen, tragedies, oorlogen en doden - worden ze vervuld met angst en beven. Hun constante gebed is "Oh Heer, neem alstublieft niemand van mijn geliefden weg, ik kan niet overweg met dat verdriet".

Maar wanneer u rust in de Heer zult u niet overgenomen worden door een dergelijke angst. U zult niet in paniek raken of uit elkaar vallen wanneer er een onverwachte crisis over u heen komt. U zult niet alle hoop verliest en God de schuld geven van al deze problemen. Ja, u zult er pijn en last van hebben dat is normaal bij alle mensen. Maar u zult in rust zijn in uw ziel, omdat u weet dat God de controle heeft over alles wat u aan gaat.

Mijn vrouw Gwen, was 34 jaar oud toen er voor het eerst kanker bij haar gevonden werd. We waren er kapot van toen we dit nieuws hoorden. We hadden net ons gezin verhuisd naar New York zodat ik daar een bediening kon beginnen onder de bendes. Terwijl ik door de straten liep en predikte tegen de bendeleden en verslaafden moest ik vechten tegen de tranen van zielspijn en angst. Maar de Heer stelde mij continu gerust "Ik ben trouw David, Ik zal u of uw gezin niet verlaten". God wandelde met ons mee door deze beproeving van kanker, en ook door iedere beproeving die daar op volgde.

Maar de Heer wil niet dat overwinning slechts een eenmalige ervaring is. Het is niet zijn doel dat we uit een crisis komen en zeggen "Dank de Heer, ik heb mijn geloof behouden". Ja, u bent misschien door die crisis gekomen. Maar net als bij Israël toen bij de Rode Zee zal er uiteindelijk weer een andere komen, en het kan zijn dat dat een compleet andere beproeving is.

Het leven en wandelen in Gods rust is een manier van leven. Hij wil dat we worden onderhouden door Zijn rust en vertrouwen door al onze beproevingen heen, wetende dat onze Hoge Priester is geraakt door al onze pijnen.

Begrijp me niet verkeerd: Ik spreek niet over het bereiken van een gevoelloze staat van nirvana. Veel new-age leraren beweren dat de enige manier om een toekomstige crisis de kop te bieden is om uw hart nu te verharden en alle liefde te verkillen. Kortweg, wanneer u stopt om om anderen te geven zult u geen pijn hebben. Ze zeggen dat u zich moet verharden tegen de problemen van het leven.

God ontvangt nooit eer en glorie wanneer Zijn dienaren zichzelf gevoelloos maken. Dat is niet waar Zijn rust om draait. Het gaat over het leren Hem te vertrouwen op Zijn beloftes, dat Hij trouw is in alle dingen.

Ik ben een vader van vier kinderen en een opa voor elf kinderen. En ik kan u in alle eerlijkheid vertellen dat er geen moment is geweest dat ik een van hen pijn kon zien hebben zondat dat ik deze pijn van hen zou willen overnemen. Op die momenten heb ik er alles aan gedaan wat binnen mijn mogelijkheden ligt om hen te helen en verlossen. Hoeveel te meer zal onze hemelse Vader van ons houden, met ons wandelen door onze beproevingen en er naar verlangen om ons te helen en te verlossen?

Volmaakte rust in Christus kan niet opgewekt worden

Om Gods rust binnen te gaan moeten we al onze eigen inspanningen en zweet afwijzen. Geloof alleen geeft ons toegang tot deze volmaakte rust: "Want wij gaan tot [de] rust in, wij, die tot geloof gekomen zijn" (Hebreeën 4:3). Simpel gezegd, we dienen ons hart in te stellen in geloof dat God trouw is om ons in iedere omstandigheid te verlossen, ongeacht hoe onmogelijk het ook lijkt.

"Want wie tot zijn rust is ingegaan, is ook zelf tot rust gekomen van zijn werken, evenals God van de zijne" (Hebreeën 4:10). Wanneer we in rust zijn in Christus proberen we niet langer meer zelf een moedig gezicht op te zetten ten tijde van moeilijkheden. We pompen onszelf niet op in een of andere acceptatie van onze crisis. En we maken ons ook geen zorgen dat we instorten en vallen in angst en beginnen te twijfelen aan Gods liefde. Kortweg onze mentaliteit van "werken" drijft ons niet langer voort, we hebben geleerd om simpelweg te vertrouwen op de Heer.

Hoe ontwikkelen we een dergelijk vertrouwen? We zoeken de Heer in gebed, staan stil bij Zijn Woord en wandelen in gehoorzaamheid. U zult misschien tegenwerpen "Maar al die dingen zijn werken" maar daar ben ik het niet mee eens. Het zijn stuk voor stuk handelingen van geloof. Terwijl we deze zaken onderhouden vertrouwen wij erop dat de Heilige Geest aan het werk is in ons, dat Hij in ons een reserve opbouwt aan kracht voor tijden dat we in crisis zijn. We voelen het misschien niet dat God ons kracht geeft, maar wanneer onze volgende beproeving koment zullen deze hemelse bronnen zichzelf manifesteren in ons.

Dit is de belangrijkste reden waarom ik de Heer ernstig zoek - ik vast, bid, studeer en zoek ernaar dat ik Zijn geboden gehoorzaam door de kracht van de Heilige Geest. Het is niet omdat ik een dienstknecht ben die een voorbeeld wil stellen. Ik doe deze dingen omdat ik weet dat er nog vele beproevingen aan zitten te komen. Zolang ik de Heer blijf dienen zal de duivel me nooit rust gunnen. Ik zal een intense oorlog meemaken, verrassings aanvallen. En ongeacht alle overwinningen en vrede die ik al ervaren heb, heb ik altijd alle hemelse bronnen nodig om me te helpen alles te verdragen.

Ik wil een soldaat zijn die voorbereid is op het slagveld. En ik weet dat de overwinning al behaald is ruim voordat de strijd begonnen is. Het wordt gewonnen tijdens de training en apartzetting. Wanneer de vijand plotseling voor mij opduikt, zal ik alle beschikbare munitie nodig hebben. En die munitie wordt ons aangereikt door het krachtige Woord van God, die ik in mijn hart heb opgeborgen. Dus de volgende keer dat de duivel aanvalt, ben ik ervan overtuigd dat ik reserves heb om uit te putten. Ik zal de strijd winnen als ik alleen ben met God, nog voordat ik het slagveld op ga.

Bent u een toegewijde soldaar, gelooft u dat God u op dit moment al bevoorraad? Als dat het geval is vervuld u drie vereisten:

1. U bent een ijverig lezer van Gods Woord

Terwijl u de Bijbel leest begint u te begrijpen hoeveel God van u houdt. Als u niet overtuigd bent van Zijn absolute liefde voor u, dan zult u ook niet in staat zijn om wat voor crisis dan ook aan te kunnen. En u zult overtuigd worden van Zijn liefde door Zijn woord te verslinden.

2. U heeft dagelijks intimiteit met de Heer, door kwaliteits-tijd en gebed

Onze Heer wil dat we het uitroepen tot Hem ten tijde van onze crisis. Maar gebed tijdens onze moeilijke tijden alleen is niet voldoende. We dienen onze Vader ook in goede tijden te zoeken. Ons geloof is niet slechts bedoeld voor bepaalde situaties, het komt vanuit een ontwikkelende relatie met de Heer.

3. U vertrouwd er op dat God u geen enkele beproeving laat doorgaan zonder dat Hij voor een uitweg gezorgd heeft.

Mocht er een grote beproeving over u heen komen dan hoeft u zich geen zorgen te maken of u wel sterk genoeg bent en niet flauwvalt. Onze Vader geeft genade op het moment dat dit nodig is. En als u een nauwe, intieme relatie met Hem heeft opgebouwd, dan zal Hij Zijn blijvende genade over u uitgieten wanneer u dit nodig heeft.

God nodigt u uit om Zijn rust binnen te gaan - vandaag nog!

David Wilkerson - april 2001

Technische realisatie: kerkSPOT